przez polimeryzacje izoprenu powstaje czasteczka w postaci dlugiego lancucha

W r. 1900 Kondakow odkrył, że dwumetylobutadien ogrzany z węglanem potasowym daję materiał podobny do kauczuku. Wkrótce potem Thiele wykazał, że piperylen, związek izomeryczny z izoprenem, pozostawiony w ciemności na pewien okres czasu ulega samorzutnej polimeryzacji, dając produkt podobny do kauczuku. Jasne wtedy się stało, że nie tylko izopren ma zdolność do samorzutnej polimeryzacji, lecz również szereg innych związków z nim spokrewnionych. Dopiero w r. 1910 inny rosyjski chemik Lebiediew odkrył, że butadien ulega polimeryzacji, dając produkt o własnościach elastycznych. Wszystkie badania ,prowadzone nad wpływem podwyższonej temperatury na kauczuk wykazały, że oprócz izoprenu powstaje wiele izomerycznych z nim związków. Doprowadziło to do wniosku, że kauczuk jest polimerem izoprenu i posiada skład, który można wyrazić ogólnym wzorem (C5Hs)x. Na tej podstawie przyjęto, że przez polimeryzację izoprenu powstaje cząsteczka w postaci długiego łańcucha, który pod wpływem ciepła rozpada się w taki sposób, że powstaje izopren oraz jego polimery lub izomery. Największą wydajność izoprenu z destylacji rozkładowej kauczuku osiągnął Bassett i Williams otrzymując 23% izoprenu. Reakcje z ozonem, Już około 1900 r. zainteresowanie możliwościami produkcji kauczuku syntetycznego było bardzo duże, rozwiązanie jednak zagadnienia stało na martwym punkcie, gdyż nie znano podstaw, od których pracę należałoby rozpocząć. [więcej w: płyty warstwowe pruszyński , projekty hal magazynowych , układanie gontów bitumicznych ]

Powiązane tematy z artykułem: płyty warstwowe pruszyński projekty hal magazynowych układanie gontów bitumicznych